Mensenvriend

Zaterdag is bouwmarktdag. Ook voor mij. Naast mij op het parkeerterrein stopt een grote grijze SUV. Het is hetzelfde bakbeest dat eerder die ochtend twee keer achter elkaar probeerde mij van de weg te drukken, mijn lichtsignalen en claxonneren negerend.
De bestuurder stapt uit, negeert mij nogmaals en verdwijnt in de bouwmarkt. Op de achterbank staat een Rottweiler. Het monster kijkt me vervaarlijk aan en begint te blaffen. Kwijl spat op het raam.
Ik ben niet bang voor het beest; ik werp het de vernietigende blik toe die voor zijn baas bedoeld was. Het kalf reageert onmiddellijk: het zet zijn enorme poten met harde nagels tegen het glas en gromt zijn hoektanden bloot.
Ik zie het interieur van de auto en word blij van al dat fraaie leer. Ik daag de Rottweiler uit, voorbijgangers verklaren mij voor gek. Uitzinnig van woede laat het monster zich gewillig door de auto jagen terwijl ik er met een boog omheen loop. De SUV staat te schudden op zijn enorme wielen. Ik zie het tafereel even geamuseerd aan en loop zelfingenomen de bouwmarkt in. Ik ben geen hondenliefhebber, maar vandaag even wel.

Advertenties