Bestemming

De ‘Orinoco’ is het eerste ruimteschip dat is uitgerust met technologie die interstellaire reizen mogelijk maakt. Onze reis is een stoutmoedige: volgens de wetenschappers die thuis veilig achter hun computer zitten is een reis door een wormgat niet alleen ‘veilig’ bevonden, maar ook noodzakelijk om onze reis met vele lichtjaren te verkorten. Maar tijd is een raar ding, zeker in een anomalie. Voor deze stunt moeten we decennia inleveren. Al onze dierbaren zullen dood zijn tegen de tijd dat we thuiskomen.
Het doel van onze reis is een planeet aan de andere kant van een wormgat. Een planeet waar intelligent leven aanwezig is, als we de data van de verkenningssondes juist hebben geïnterpreteerd.
De duizelingen en droge mond van de maandenlange hyperslaap zijn nog niet verdwenen als Shannah, een van de antropologen, me komt halen. “We zijn er.” Ze doet geen moeite haar enthousiasme te verbergen.
Ik voeg me bij de anderen op de brug. In gespannen afwachting zien we hoe de stormluiken van de brugvensters wegdraaien. De brug is onze ereloge bij de voorstelling onder regie van het universum. In de eindeloos zwarte oceaan hangt een blauwwitte parel, omgeven door een lichtblauw aura: een atmosfeer. Het is een bijna exacte kopie van onze thuiswereld.
De stilte van bewondering is bijna voelbaar.
“Hoe zei je dat deze planeet heette?” fluister ik Shannah toe.
“Aarde.”

Klerenzooi

Ik ben een moderne man. Ik kook zonder de rookmelders af te laten gaan, weet hoe mijn stofzuiger werkt en doe zonder protesteren de afwas, als de vaatwasser om welke reden dan ook zijn werk niet kan doen. En van tijd tot tijd hang ik de was op. En ook al is dit anno 2015 geen wereldklus, mijn hobby zal het nooit worden.
Teil met wasbord

Ik heb geen bijbel nodig om in wonderen te geloven. De wonderbaarlijke wasvermenig-vuldiging openbaart zich gemiddeld eenmaal per week aan mij; als de bodem van mijn portemonnee zo lang uit het zicht bleef als die van mijn wasmand, was er in mijn huis geen sprake van een recessie.
Tijdens het legen van de wasmachine besef ik waarom ‘verloskundige’ nooit een keuzevak van me is geweest. Als bijna al het wasgoed zich in één matrasovertrek heeft teruggetrokken is het nauwelijks anders dan een de bevalling van een baby met een waterhoofd. En als na een flinke krachtsinspanning deze baby wordt gevolgd door een nat katoenen navelstreng en dito nageboorte is de belevenis compleet.
Het ophangen van de was is een groot puzzelfestijn, als je van puzzelen houd. Dat doe ik niet. Tijdens huishoudelijke klusjes als dit wens ik zo weinig mogelijk hersencellen aan te spreken. Omslagdoekachtige dingesen zonder herkenbare in- of uitgang drapeer ik zo snel en kreukvrij mogelijk over het wasrek en ook het memoryspel der duizend sokken kan mij gestolen worden.
En welke fielt van een ontwerper heeft op een gegeven ogenblik zijn hoofd zo hard gestoten dat hij besloot kleding op de markt te brengen met stiknaden en labels aan de buitenkant? Ik heb al meer dan eens een shirt met lange mouwen drie keer achter elkaar binnenstebuiten/buitenstebinnen staan peuteren om tot de conclusie te komen dat ik het bij aanvang al bij het juiste eind had.
Wormhole grafic

En na afloop kan ik niet anders concluderen dat zich ergens in mijn huis een wormgat of tijdkromming moet bevinden, want in de uren dat ik met de was bezig ben geweest, is er elders in huis nog geen uur verstreken…
Conclusie: er zijn leukere manieren om met lingerie bezig te zijn.