Tijdreiziger

Ik kijk op mijn indicator. Ik ben in het Ordovicium, 460 miljoen jaar in het verleden. De aarde is ontegenzeggelijk mooi in al zijn ongereptheid. De mens heeft er zijn stempel nog niet op kunnen drukken. Zelfs de eerste dinosauriërs zullen zich pas over 250 miljoen jaar laten zien.
Ik sta in de kraamkamer van onze planeet; het eerste leven is zich aan het vormen in de oceanen. Leven op het vasteland is nog niet mogelijk, er is geen begroeiing die de kooldioxiderijke atmosfeer kan zuiveren. Ik kan dus niet lang blijven.
De aarde is net zo kaal en levenloos als in de 52e eeuw, wanneer ik vorige week was. In 5142, om precies te zijn. Homo Sapiens heeft de aarde opgebruikt en is verder getrokken naar de sterren. Godzijdank hebben ze hun huurwoning in de oorspronkelijke staat achtergelaten, zoals het hoort.
Voordat ik mijn tijdsprong maak, neem ik deze oerwereld nog eenmaal in mij op. Ik heb de mooiste baan van de wereld.

Advertenties

Theezakjeswijsheid

Theezakjeswijsheid

Hoewel ik op de kleintjes moet letten, noopt het aanbod van mijn buurtsuper mij soms tot de aanschaf van merkproducten. Het gevolg hiervan is dat ik nu elke morgen mijn dag begin met een levenswijsheid van Pickwick. Deze ochtend vroeg het theezakjeslabel me wat ik zou doen als ik terug in de tijd kon gaan…

Mijn eerste gedachte was: teruggaan naar de tweesprong in mijn leven waar ik koos voor mijn inmiddels gewezen partner en niet voor de vrouw waar ik, zoals men het in het Engels zo mooi kan zeggen, ‘nog steeds een toorts voor draag’. Maar nog voordat ik durf weg te dromen bij deze alternatieve toekomst besef ik de ingrijpende, onherroepelijke gevolgen van die keus. Want al heeft mijn huwelijk niet geleid tot ‘zij leefden nog lang en gelukkig’, toch zou ik deze twintig jaar voor geen goud willen uitwissen. Vooral omdat hier twee fantastische kinderen uit zijn voortgekomen, die, zonder het te beseffen, mijn belangrijkste drijfveer zijn geworden. Hun bestaan uitwissen zou dus de ultieme daad zijn van egoïsme.

Ik doop de Ceylon melange achtereenvolgens in drie mokken, gooi het kleffe zakje met een besmuikte glimlach in de afvalbak en breng mijn jongens, die al in pyjama achter de spelcomputer zitten, hun ontbijt.
Ik hoop dat tijdreizen nooit realiteit wordt.