Veilig

Ik verlang naar het einde van de dag. Naar het moment dat ik alles van me af kan laten glijden. Alle verantwoordelijkheden en verplichtingen, alle negativiteit van de grote boze buitenwereld, alle knellende kleding.
Ik glijd tussen katoen en synthetica, boetseer het nepdons naar de contouren van mijn lichaam en begraaf mijn hoofd in mijn kussen. Mijn oren suizen nog even na van de dag, maar dan is het stil in de slaapkamer, stil in huis, stil in de wereld buiten.
Voordat mijn cocon mijn lichaamswarmte heeft overgenomen neem ik een foetushouding aan en begint mijn hoofd zich te vullen met aangename, inspirerende gedachten.
Het liefste zou ik dit vredige gevoel zo lang mogelijk vasthouden, maar Morpheus’ lokkende armen zijn onweerstaanbaar.
Morgen maar weer eens proberen.

Advertenties

Reis

Na een dag van verantwoordelijkheden en plichtplegingen verlangt hij er naar weer op reis te kunnen. Naar de plaats waar niks moet en alles kan. Alles.
Hij maakt een tussenstop bij zijn slapende prinsen. Hij kust ze op voorhoofd en wang en voor hij de deur achter zich sluit fluistert hij “Ik zie jullie zo aan de andere kant.”
In adamspyjama schuift hij tussen het katoen, kapselt zich in foetushouding in zijn katoenen cocon. Zijn bed is zijn treincoupé, zijn vliegtuigstoel, de mand van zijn luchtballon. Zijn ruimteschip, zijn tijdcapsule. Langzaam sluit hij zijn ogen en vertrekt.