2019

Overvolle parkeerterreinen bij winkels en tuincentra, eindejaarsloterijen beloven prijzen waar de gewone burger zich geen raad mee zou weten en miljoenen euro’s worden de lucht in geschoten in een poging de geesten van de onvrede in onszelf te verdrijven; de laatste maand van het jaar is niet de tijd van reflectie en bezinning die het zou moeten zijn.
Hier zou de bezem wel eens doorheen mogen.

10 december 2018. Vanuit de koudste diepte van de kosmos zijn ze op onze planeet geland. Te klein en onbetekenend om door spionagesatellieten als bedreiging te worden gezien. Met tussenpozen van uren, dagen; een druppel op de gloeiende tijdschaal van het universum.
De landingsplaatsen liggen rond de evenaar: dunbevolkte gebieden met een hoge omgevingstemperatuur. In het tropische regenwoud van Sumatra, de Afrikaanse Congo en Corcovado National Park in Costa Rica is de indringer zijn offensief tegen de mens reeds begonnen. Bestand tegen de weerstand van onze atmosfeer en de harde landing, braken hun schalen open toen hun tijd gekomen was.
Om zo lang mogelijk onopgemerkt te blijven overvallen ze plaatselijk groot wild in hun slaap. Beren, gorilla’s of olifanten; zolang er maar in korte tijd veel hongerige monden mee gevoed kunnen worden. Bestuurd door een collectief instinct storten ze zich als piranha’s op hun gastheer en reduceren deze in een mum van tijd tot een kaalgevreten karkas. Geen stukje vlees gaat verloren.
Als interstellaire sprinkhanen hebben ze al vele werelden onvruchtbaar achtergelaten, ze hebben geen boodschap aan ecosystemen of natuurlijk evenwicht. Ze moeten vreten en voortplanten. Resistent geworden tegen alles waarmee het universum ze heeft proberen te remmen zijn ze een onuitroeibare soort geworden. Een onherstelbare fout van Moeder Natuur.
Tegen de tijd dat deze meedogenloze monstermassa de bewoonde wereld bereikt zal ze niet meer te stoppen zijn. Geen wereldleider of terrorist, huisvrouw of ambtenaar zal er aan kunnen ontkomen. Er zal niet mee te onderhandelen zijn, voor deze indringer zijn wij voedsel. Niet meer en niet minder.

Terwijl de Nordmann langzaam zijn naalden begint te verliezen genieten we met een proseccootje in de ene hand en een taaie oliebol in de andere van een spetterend vuurwerk en wensen elkaar veel voorspoed en geluk voor het nieuwe jaar.
Het zal de laatste keer zijn.

Advertenties

Drie maal scheepsrecht

Na lange tijd contact via WhatsApp gingen ze elkaar eindelijk ontmoeten. De eerste twee keer had ze op het laatste ogenblik afgehaakt, maar hij gaf de moed niet op. Hij was bereid zich met heel zijn hart in dit romantische avontuur te storten; openheid was de enige manier om het tot iets moois te laten komen.
Ze zouden naar het strand gaan en er blijven tot de zonsondergang, wat op een lange zomeravond betekende dat hij alle tijd had om haar het hof te maken. Niets liet hij aan het toeval over: hij had de koelbox gevuld met Prosecco en diverse uitgelezen hapjes en had zelfs windbestendige terraskaarsen klaarstaan.
Opnieuw appte ze hem met een excuus, dat hij niet meer wilde geloven. Ze had hem nu een keer teveel op zijn hart getrapt. Zonder haar appje te beantwoorden wiste hij haar uit zijn telefoon en blokkeerde haar. Hij besloot zijn met moeite verkregen vrije dag niet door haar te laten verpesten en ging alleen naar het strand.
Bevrijd van de perikelen van wederom een doodgeboren relatie, kreeg zijn schrijfinspiratie weer vrij spel. Mobiel bereik was nihil, dus zijn social media verslaving moest wachten. Onder een strakblauwe hemel speelde een zilte wind met het papier van zijn blocnote. Begeleid door vrolijk krijsende meeuwen schreef hij, onder het genot van een gekoelde Prosecco en sesamcrackers met roomkaas, zijn beste verhaal in tijden. En meer dan ooit besefte hij de zin van zijn vrije bestaan.

Niet als in de film

Sinds ze de film ‘From Here to Eternity’ hadden gezien, stond het bovenaan hun romantische verlanglijstje: de liefde bedrijven in de branding.
De laatste dagjesmensen verlieten het naakstrand, eindelijk waren ze alleen. Met hun naakte lijven dicht bij elkaar lagen ze op het plaid en fluisterden elkaar ‘sweet nothings’ toe in het licht van de dalende zon. Geholpen door de meegebrachte liflafjes en gekoelde Prosecco kwamen ze al gauw in de stemming. Hand in hand liepen ze naar de waterlijn.

Dat was eens, maar nooit meer. Het zoute water dat zijn maag vulde had de smaak van Prosecco al gauw verdrongen en nadat de krab hem in zijn scrotum had gegrepen kon hij dagenlang niet zitten. Zij had de schelpafdrukken nog dagenlang in haar onderrug staan en liep lange tijd rond met een schrale doos van het zand dat hij bij haar binnen had gebracht.
De volgende keer nemen ze de lift.