Nooit te oud

“U vindt het niet erg om alleen te zijn hè, meneer ter Wolde?” zegt Wilma, terwijl ze zijn stofzuiger in de kast zet.
“Waarom vraag je dat?” Hendrik kijkt op van zijn spelletje Patience.
“Ik zie u zelden in de huiskamer.”
“Ik ben het grootste deel van mijn leven alleen geweest. Ik ben het gewend.” Hij heft zijn kromme wijsvinger. “Maar ik heb heus wel liefde gehad in mijn leven, hoor. Dat wilde je toch horen?”
“U heeft me door.”
“Ik ken de vrouwen wel een beetje. Ik ben immers getrouwd geweest. En ik hield van haar, al was ze niet de ware. Toch was dat huwelijk nodig.”
“Nodig?” geroutineerd stoft Wilma de beeldjes van het kerststalletje af.
“Anders had ik mijn kinderen niet gehad. Want kinderen geven onvoorwaardelijke liefde.”
“Maar u bent zo’n lieve man, u verdient een liefhebbende vrouw.”
“Alles moet een mens leren. Zelfs liefhebben. Niemand is ergens ineens heel goed in. Ik was nooit goed in liefhebben. En als je ergens niet goed in bent, moet je niet blijven aanmodderen.”
“Wat een onzin. Ieder mens heeft het vermogen om lief te hebben. U gelooft dus ook niet in de ware liefde? De zielsverwant, waarvan je zoveel houdt dat alle tekortkomingen er niet meer toe doen?”
“Ik ben er van overtuigd dat het bestaat, maar heb al lang geleden de conclusie getrokken dat het niet voor iedereen is weggelegd.”
“Is er nooit een bijzonder iemand geweest?”
Hendrik veinst een diep nadenken. “Er was wel iemand die heel dichtbij kwam. Ik ontmoette haar tijdens een groepsvakantie, in Griekenland.”
Ze gaat bij hem aan tafel zitten, stofdoek in de hand. “Wat gebeurde er?”
“Eigenlijk niets bijzonders.” Gelaten haalt hij zijn schouders op. “We waren jong. Onze wegen scheidden zich.”
“Heeft u zich nooit afgevraagd hoe het haar is vergaan?”
“Af en toe duikt ze even op.” Hij legt zijn hand op zijn hart. “Still carrying a torch for her.”
“Pardon?”
“In de Engelse taal kunnen ze sommige dingen zo mooi zeggen.”

Voor het eerst in maanden staat het raam in Hendriks kamer weer open. Geluiden uit de tuin kondigen de lente aan, als Wilma de vaasjes op de schoorsteenmantel afstoft. “We hebben een paar nieuwe bewoners, meneer ter Wolde. Komt u straks naar de huiskamer om kennis te maken?”
“Ach, ik zie ze bij het avondeten wel.”
“Ik dacht wel dat u zoiets zou zeggen, maar ik mag het toch blijven proberen?”
“Ja, hoor. Jij wel.”
Als Hendrik die avond de eetkamer binnenschuifelt, valt het oranjeroze licht van de ondergaande zon over het dak van de zuidvleugel naar binnen. Aan een van de tafels zit een oude vrouw die hij niet zou mogen herkennen. Maar één blik in haar blauwgrijze ogen doet hem zijn rug rechten en zijn longen vullen. Het is alsof zijn hart plotseling wil overstromen van jarenlang ingetoomde liefde. Hij is weer zesentwintig, op Levkas, en zit met haar in een restaurantje in Nidri. De rest van het tafelgezelschap vervaagt in een kakofonie van vakantieplezier als hij dit moment van gelukzaligheid in zijn hart sluit. Hij is met het meisje waar hij van houdt.
Vastberaden loopt Hendrik op de vrouw af en Dinie, een van de dames van het personeel, komt bij hen staan. “Dit is mevrouw …”
“… Veerman,” vult hij haar aan. “Mia Veerman.”
Hij pakt haar hand, wil haar niet meer loslaten. Nooit meer.
“Dag, Hendrik.” Haar stem trilt zacht, maar klinkt vertrouwd, geruststellend.
“Ik …,” hoort Hendrik zichzelf stamelen. “Je lijkt niet erg verbaasd.”
Ze legt haar andere hand op de zijne. “Ze hadden me al verteld dat je hier woont.”
“Maar, dat jij en ik elkaar nog mogen ontmoeten …”
“Dat moet zo zijn, Hendrik.” In haar ogen ziet hij een nimmer vervaagde levenslust, een toekomst en geborgenheid.
Dan valt zijn oog op de reproduktie die al jaren in de eetkamer hangt: het Vrijheidsbeeld. De fakkel. “Ja, dat denk ik ook, Mia.”

Advertenties