Vrij reizen

Het einde is het mooiste moment van de dag. Geen plichtplegingen, geen zakelijke, huishoudelijke of sociale verwachtingen meer om aan te voldoen. Het huis is een oase van stilte.
Ik glijd mijn bed in, rol mij in bijna-foetushouding en boetseer het dekbed rond mijn lichaam. Dit is mijn veilige plekje, mijn cocon.
Ik archiveer de gebeurtenissen van het afgelopen etmaal en leg de geluksmomentjes op een bewaarplankje; tijdens mijn reis naar dromenland is geen ruimte voor bagage. Mijn bed is mijn treincoupé, de mand van mijn luchtballon, mijn ruimteschip. Mijn tijdcapsule.

Ik denk niet dat ik mijn cocon ooit nog deel met iemand, die me van mijn reis weerhoudt voor een afscheid.

Advertenties

Reis

Na een dag van verantwoordelijkheden en plichtplegingen verlangt hij er naar weer op reis te kunnen. Naar de plaats waar niks moet en alles kan. Alles.
Hij maakt een tussenstop bij zijn slapende prinsen. Hij kust ze op voorhoofd en wang en voor hij de deur achter zich sluit fluistert hij “Ik zie jullie zo aan de andere kant.”
In adamspyjama schuift hij tussen het katoen, kapselt zich in foetushouding in zijn katoenen cocon. Zijn bed is zijn treincoupé, zijn vliegtuigstoel, de mand van zijn luchtballon. Zijn ruimteschip, zijn tijdcapsule. Langzaam sluit hij zijn ogen en vertrekt.