Het juiste antwoord

“Als ik je zou vragen of je wilt blijven slapen, wat zou je dan antwoorden?” Ze keek hem afwachtend aan.
Hij aarzelde. “Beter nog van niet. Daarvoor respecteer ik je teveel.”
Er viel een korte stilte.
“Wil je alsjeblieft blijven slapen?”
“Die vraag heb ik toch net beantwoord?”
“Daarom juist.”

Advertenties

Invasie

Drie dagen wierp het indrukwekkende gevaarte zijn dreigende schaduw over een groot deel van de stad. De inzittenden van het kolossale ruimteschip hadden zich nog niet laten zien, maar de uitgezonden boodschap hield linguïsten, wiskundigen, computerdeskundigen en zelfs antropologen wereldwijd bezig. Dag en nacht werd er gewerkt om de boodschap van de interstellaire bezoekers ontcijferd te krijgen.

Plotseling zwaaide de deur van de tijdelijke commandopost nabij de ‘landingsplek’ open. Met een computeruitdraai in de hand gekneld stormde een van de taalkundigen opgewonden naar binnen. “Ik weet wat de boodschap betekent!”
“Invasie?”
“Nee, ze komen een kopje suiker lenen.”

Naaktstrand

Het naaktstrand was nagenoeg verlaten, dus ze hadden vrij spel.
Haar tepels verraadden haar gemoedstoestand en ook zijn lichaam kon de opwinding niet ontkennen. Haar ademhaling werd zwaarder toen hij met zijn vingertoppen de rondingen van haar boezem volgde. Met vochtige ogen keek ze hem verlangend aan. “Mijn lijf tintelt.”
Hij was op de goede weg. Langzaam volgde zijn handpalm de welvingen van haar buik en bekken, op weg naar het beloofde land.
“Ik hoor muziek,” zuchtte ze opgewonden.
Hij staakte zijn ontdekkingstocht en slaakte een zucht. “Je ligt op je telefoon, lieverd.”

Genoegdoening

Terwijl zijn bediende een nieuwe kaars aansteekt neemt hij de vers beïnkte ganzenveer ter hand. “Mijn vrees te worden onthoofd is verleden tijd, mijn beste. Catharina heeft mij benoemd tot Raadgever en Buitengewoon Geneesheer van de koning. Ik geniet nu de bescherming van het hof. Als genoegdoening voor alle ongeloof en het verlies van mijn familie ga ik de wereld tot lang na mijn dood verwarren met centuries en kwatrijnen.”
“Maar Michel, denkt ge niet…”
“Mijn beste, ik ben nu een man van aanzien. Ik wens dat ge mij ook als zodanig adresseert.”
“Excusez moi, monsieur Nostredame. Excusez moi…”

Reis

Na een dag van verantwoordelijkheden en plichtplegingen verlangt hij er naar weer op reis te kunnen. Naar de plaats waar niks moet en alles kan. Alles.
Hij maakt een tussenstop bij zijn slapende prinsen. Hij kust ze op voorhoofd en wang en voor hij de deur achter zich sluit fluistert hij “Ik zie jullie zo aan de andere kant.”
In adamspyjama schuift hij tussen het katoen, kapselt zich in foetushouding in zijn katoenen cocon. Zijn bed is zijn treincoupé, zijn vliegtuigstoel, de mand van zijn luchtballon. Zijn ruimteschip, zijn tijdcapsule. Langzaam sluit hij zijn ogen en vertrekt.

Naakt: een onuitroeibaar taboe?

“Ik zie mezelf graag naakt. Dat bedoel ik niet op een ijdele manier…
Als je kleren aantrekt, trekt je onmiddellijk een personage aan. Kleren zijn toevoegingen, het zijn indicatoren. Als je geen kleren aan hebt, ben jij het, puur, en kan je je niet verbergen.”

Padma Lahkshmi

We komen naakt in deze wereld en minuten na onze geboorte worden we al voorzien van verpakking. Vanaf dat moment zullen we het grootste deel van ons leven gekleed door het leven gaan. Ook voor onze laatste reis worden we voorzien van de juiste lichaamsbedekking; zelfs aan de hemelpoort moeten we vermomd als mens verschijnen, mogen we onze ware zelf niet tonen.
Van jongs af aan worden we geprogrammeerd met de gedachte dat kleding de standaard is. In veel huishoudens zijn plasser en voorbibs vies, gek, of op zijn minst aanleiding tot gegiechel ende gegniffel. Naakt hoort thuis onder de douche; als je bekent dat je naakt slaapt levert dat al gauw gefronste wenkbrauwen op. Het heeft heel wat slippers in de aarde gehad eer topless zonnen voor beide sexen even normaal was en naaktstranden zijn anno 2017 dan wel geaccepteerd, maar het feit dat naaktrecreatie alleen op afgebakende locaties wordt getolereerd zegt genoeg.
De lichaamsdelen die ons onderscheiden van de andere sexe worden – zoals het woord al zegt – nog teveel met sex geassocieerd en zullen eerder als ‘raar’ worden gezien dan ‘gewoon’, eerder ‘geil’ dan ‘mooi’.

We laten de kalender bepalen hoe we ons moeten voelen en hoe we ons dienen te kleden; van oktober tot maart dragen we drie lagen textiel. Zelfs van maart tot oktober – als de temperatuur geen excuus meer is – durven we ons slechts ten dele bloot te geven.
Het is bijna niet voor te stellen dat veel mensen nog nooit het gevoel hebben ervaren van blote voeten in het gras op een vroege lenteochtend. Aardbewoners die nog nooit in direct contact hebben gestaan met de planeet waarop ze leven en dus nog nooit de aantrekkingskracht aan hun onbedekte voetzolen hebben voelen trekken. En als je de winterse kou op je onbedekte huid voelt tintelen voel je pas dat je leeft, dat je deel uit maakt van de natuur, van de wereld.

Niet dat ik nu naakt pingpongen, jeu de boulen of andere balsporten wil promoten, want er zijn grenzen. Maar het zou wel prettig zijn als ik op een prachtige, zonnige dag in november in korte broek een boswandeling kan maken zonder dat een vader mij in bijzijn van zijn kinderen min of meer voor gek verklaart.

Moederdag

Ik wil haar bloemen geven
want ze is de moeder van mijn zoons

Ik wil haar bloemen geven
al waardeerde ze dat nooit

Ik wil haar bloemen geven
maar geen vals signaal

Ik wil haar bloemen geven
vergeving in plaats van wrok

Ik geef haar bloemen. Want zij gaf mij Vaderdag.

P.B. (2017)