Over mij

Mijn naam is Paul Bastiaansen en ik ben schrijver. Ik heb nog niets vermeldenswaardigs gepubliceerd, maar ben al lange tijd serieus genoeg bezig met schrijven dat ik mezelf inmiddels wel schrijver durf te noemen.
Ik schrijf alles wat binnen mijn belevingswereld valt (‘write what you know’) en wat mij tot schrijven inspireert, van losse gedachtenspinsels en filmrecensies tot concrete proza.
Ik ben in 1958 geboren en loop dus al geruime tijd op deze wereld rond, maar het schrijven is er bij mij pas laat ingeslopen. Mijn allereerste inspiratie kreeg ik bij het horen van ‘Laugh and walk away’ van The Shirts (1980).
Die eerste zin ‘I haven’t found a formula to measure my distress’ vond ik zo inspirerend dat ik vanaf dat moment ook met de (Nederlandse) taal wilde gaan spelen. Met bovengenoemd voorbeeld was het een logische stap dat ik eerst mijn geluk beproefde op het gebied van songteksten. Dat resulteerde in een paar amusante, luchtige teksten waar ik verder niks mee deed. Want behalve dat ik graag naar muziek luister, ben ik zelf niet muzikaal.
Al gauw merkte ik dat ik aanleg had voor een andere vorm van schrijven; mijn eerste poging tot column in een personeelsblad werd namelijk zeer positief ontvangen.
De periode daarop was ik nog niet zo actief op het schrijversvlak; mijn behoefte aan fantasieverhalen werd in de jaren 1980 en -90 voldoende gevoed van buitenaf door het ruime aanbod aan films en series, zoals Rod Serlings ‘The Twilight Zone’ en Steven Spielbergs ‘Amazing Stories’.

Twilight Zone - Amazing Stories

Toen mijn laatste favoriete serie in het genre (Donald Bellisario’s ‘Quantum Leap’) van de beeldbuis was verdwenen viel ik in een gat; er was geen serie meer die fantasie en emotie zo dicht bij elkaar wist te brengen.
Toen begon bij mij de behoefte te groeien hier iets aan te doen. En dus begon ik in 2002 met het schrijven van korte fantasieverhalen en omdat ik geen enkele schrijfervaring had, schreef ik ze gewoon zoals ik ze zelf graag wilde lezen. Positieve reacties uit mijn omgeving spoorden mij aan tot het schrijven van een tiental van deze verhalen.

Ik besefte dat de wereld niet op deze verhalen zat te wachten en zag ze ook slechts als penoefeningen. De tijd was rijp voor een volledige roman. Deze roman, ‘Craft’ getiteld, was een combinatie van bovenaards en buitenaards, waarbij invloeden van Arthur C. Clarke’s ‘2001: A Space Odyssey’ en vergelijkbare klassiekers duidelijk een rol speelden. Desalniettemin had ik het verhaal voorzien van een aantal behoorlijk originele ideeën; ‘Craft’ is daardoor een unieke combinatie geworden van buitenaards en bovenaards.
Maar deze roman bleef ongepubliceerd op de plank liggen. Op dat moment in mijn leven eisten andere zaken mijn aandacht op en bleef er weinig ruimte over voor het schrijven; mijn ideeënradar stond in de spaarstand.

radar-dish-lightning

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en mijn korte verhalen wilden niet ongebruikt op de plank blijven liggen. Voor een bundel van dit soort korte verhalen zag ik geen markt en dus besloot ik in 2012 dat deze verhalen zich goed leenden voor een ander medium: televisie. Vooral toen ik een paar seizoenen ‘Twilight Zone’ op DVD terugkeek en besefte hoe goed die verhalen de tand des tijds hadden doorstaan, zag ik een gat in de markt. In een tijd dat de Nederlandse televisie werd overspoeld door talentenshows, real-life soaps, medische- en misdaadseries, moest er ruimte zijn voor een originele Nederlandse serie, een serie waar mensen weer voor thuisblijven. Een serie waar de volgende dag op het werk weer over gesproken wordt.
En dus stortte ik me op dit project, dat de werktitel ‘de anomalie’ droeg. Ik begon mijn bestaande verhalen grondig te herschrijven en waagde me daarbij zelfs op het vlak van scenarioschrijven. Ik probeerde mijn idee te slijten aan alle denkbare omroepen en productiemaatschappijen, maar zonder enig resultaat.
Ikzelf was overtuigd van de mogelijkheden van dit concept, maar blijkbaar zat de wereld hier niet op te wachten. Dus met een houding van ‘It’s their loss’ besloot ik aan dat project geen energie meer te verspillen. Mijn ideeënradar draaide weer op volle toeren en omdat ik inmiddels nieuwe inzichten had verworven in het schrijven besloot ik alsnog het plan op te vatten voor een verhalenbundel. En dus ben ik nu bezig met het herschrijven van mijn verhalen voor die bundel. Want die gaat er komen. En gezien het aantal nieuwe ideeën dat zich blijft aandienen sluit ik nu al de mogelijkheid van een tweede bundel niet uit.

Paul Bastiaansen.

Advertenties