TRON: Legacy

In ‘TRON’ (1982) schrijft een jonge, veelbelovende computerprogrammeur, Kevin Flynn (Jeff Bridges), voor softwarebedrijf Encom enkele zeer succesvolle videospellen. Als vervolgens Encom-medewerker Ed Dillinger (David Warner) met de eer van Flynn’s programma’s gaat strijken, is Flynn vastbesloten in te breken op de mainframe van Encom, bestuurd door het Master Control Program, in een poging zijn recht te halen en Dillinger’s bedrog aan de kaak te stellen. Tijdens een van deze pogingen haalt de MCP Flynn naar de digitale wereld waar Flynn, geholpen door programma’s in ‘menselijke’ vorm, onder wie het programma TRON (Bruce Boxleitner), de MCP weet te kraken en terugkeert naar de ‘echte’ wereld om zijn rechtmatige plaats bij Encom in te nemen.

Tron lightcycles
‘TRON’ was destijds een unieke bioscoopervaring voor iedereen die met interesse de opkomst van de Personal Computer volgde; ineens was daar een film die je je in de wereld van RAM en ROM, Bits en Bytes, interfaces en Master Control Programs deed wanen. Daarbij was het verhaal ondergeschikt aan de effecten en stoorde het dus nauwelijks dat de poging een romance in een high-tech film te verweven hopeloos faalde.
Ondanks dat veel speciale effecten in ‘TRON’ niet eens met behulp van de computer tot stand gekomen waren – behalve natuurlijk de legendarische scene op het ‘lightcycle grid’ – zag het geheel er overtuigend genoeg uit. Maar de graphics van toen zijn slechts vingeroefeningen voor de programmeur van nu, en de ontwikkelingen op het gebied van CGI maakten een vervolg op de film onvermijdelijk. Dat dit vervolg er vele malen beter uit zou zien dan zijn voorganger stond buiten kijf, dus alleen een slecht scenario kon nog roet in het eten gooien.

Tron Legacy titel
Het verhaal van ‘TRON: Legacy’ sluit, zoals dat van een goede sequel verwacht mag worden, naadloos aan op dat van zijn voorganger. Na zijn eerste avontuur in de digitale wereld bouwde Kevin Flynn verder aan een digitaal Utopia, wat leidde tot zijn verdwijning in de ‘echte’ wereld. Hierdoor bleef zijn bedrijf Encom in chaos achter en zijn zoon Sam als wees.
20 jaar later krijgt Sam Flynn (Garrett Hedlund) een semafoonbericht van zijn vader en vind bij een bezoek aan diens oude speelhal een computer/laser-opstelling die hem – je raadt het al – naar de digitale wereld (de-) materialiseert.
Eenmaal ‘in het raster’ belandt Sam in dezelfde situatie als zijn vader 20 jaar eerder en moet dus ook eerst enkele spellen overleven alvorens zijn vader te kunnen gaan zoeken.
Deze had met zijn programma Clu een nieuwe, digitale wereld opgezet, maar Clu had zijn eigen (verkeerde) ideeën over hoe die perfecte wereld er uit moest zien en keerde zich tegen zijn schepper. Met de komst van Sam ziet Clu nieuwe mogelijkheden zijn rijk uit te breiden tot in de ‘echte’ wereld, een plan dat vader en zoon Flynn moeten zien te verijdelen met hulp van Quorra (Olivia Wilde), een beschermelinge van Flynn senior.

Tron Legacy Quorra
Het verloop van ‘TRON: Legacy’ vertoont opvallend veel overeenkomsten met zijn voorganger. Dat betekent dat ook nu weer het eigenlijke hoogtepunt – de ‘lightcycle’ scene – helaas al vroeg in de film plaatsvindt. Hierdoor zit je weliswaar snel midden in de (digitale) actie, maar met het risico dat de film daarna in elkaar zakt. Toch blijft de film voldoende boeien, al was het alleen al vanwege de visuele traktaties, het vrouwelijk schoon inbegrepen. De dialoog-scenes worden (soms net op tijd) afgewisseld door actie-scenes, zonder dat het overzicht verloren gaat door een te snelle montage en/of een matige belichting. ‘TRON: Legacy’ heeft bovendien voldoende verwijzingen naar ‘TRON’ om de liefhebber te blijven vermaken, evenals verwijzingen naar andere Sci-Fi klassiekers. Zo roept de scene in Kevin Flynn’s verblijf duidelijk herinneringen op aan de slotscene uit ‘2001: a Space Odyssey’, maar er zijn ook momenten in de film die duidelijk geleend zijn van onder andere Star Wars. De muziek is zeer passend en afwisselend in stijl, soms bijna té afwisselend. Het enige gemis is misschien het herhaaldelijk gebruik van computer-gerelateerde uitspraken (“Who does he calculate he is”) die je er als kijker aan blijven herinneren dat je in een computerwereld zit. Alsof je dat zou vergeten…

Advertenties