Batman v Superman: Dawn of Justice

Batman v Superman HD

Superhelden

Noem mij maar ouderwets, maar in mijn wereld is een superheld iemand die, al dan niet gezegend met bovenmenselijke krachten, als enige missie heeft het strijden tegen het kwaad dat de onschuldige burger bedreigt.
Mijn wereld had dan ook genoeg aan drie superhelden: Batman, Superman en Spider-Man. Waarbij de vleermuisman mijn persoonlijke favoriet is omdat hij het zonder speciale krachten tegen zijn Nemesis op moet nemen. Bruce Wayne’s alter ego’s enige wapens zijn inventiviteit, fysiek overwicht en…gadgets.

De term ‘superheld’ lijkt inmiddels een andere definitie te hebben gekregen. De meest kleurrijke figuren schieten als paddenstoelen uit de oudekoeiensloot, maar geen van hen heeft voldoende diepgang om in zijn eentje een verhaal te kunnen dragen. We worden gebombardeerd door superheldenverzamelfilms, zoals X-men en New Avengers, die weliswaar de wereld verlossen van superschurken, maar als een stel veredelde Power Rangers nauwelijks een blijvende indruk achter weten te laten. Het enige heroïsche dat op het conto van deze dertien-in-een-dozijn superhelden kan worden bijgeschreven is het spekken van de bankrekening van hun scheppers. DC Comics, Marvel en hun concullega’s varen wel bij deze nieuwe superheldenhype.
Op zoek naar nieuwe wegen lijkt men de aard van de superheld te verschuiven van duister naar ronduit slecht, getuige van de komst van bijvoorbeeld ‘Suicide Squad’. It’s good to be bad. Een twijfelachtige ontwikkeling.

Zolang er mensen plezier aan beleven hoort u mij niet klagen, maar superheldenfilmmakers strijken mij pas echt tegen de haren in als ze twee van mijn helden tegenover elkaar zetten. Want hoe geloofwaardig is het dat twee hoeders van de mensheid met elkaar in conflict komen? Een met superkrachten en de ander in een gietijzeren pak. Dat klinkt bij voorbaat als een ongelijke strijd.
Desalniettemin besloot ik ‘Batman v Superman’ het voordeel van de twijfel te geven. Nieuwsgierig naar welke draai de scenarioschrijvers het verhaal hadden gegeven om het geloofwaardig te houden toog ik naar de bios.

Batman-Superman-Wonderwoman

De film

Om ons met de hoofdrolspelers mee te laten leven moeten er in ‘Batman v Superman’ twee verhalen worden verteld, die bovendien met elkaar verweven moeten worden. Omdat we de voorgeschiedenis van beiden na alle voorgaande ‘spin-offs’ inmiddels wel kennen wordt dit in ‘fast forward’ afgeraffeld en je krijgt al gauw het ‘been there, done that’-gevoel. Ook wordt er van de hak op de tak gesprongen van Batman’s wereld naar die van de Man van Staal, waarbij Metropolis en Gotham City ineens op hetzelfde continent blijken te liggen.

De film bevat teveel ongewenste plotwendingen, flashbacks, visioenen en nachtmerries. Steeds als je denkt grip op het verhaal te krijgen wordt je weer op het verkeerde been gezet en ben je de draad weer kwijt, waardoor de film een puzzel wordt waarvan de stukjes maar niet willen passen. Er is tevergeefs geprobeerd meer diepgang te geven aan een concept dat al is uitgemolken. Het moralistisch aan de kaak stellen van Superman’s bijna-god-status komt onvoldoende uit de verf en de dualiteit die Bruce Wayne voorheen kwelde is verdwenen. Mijn superhelden worden genadeloos van hun voetstuk gerukt. Om zeep geholpen door de commercie, gedegradeerd van superheld tot de haatdragende, moordlustige karakters die ze zouden moeten bestrijden.
In de apotheose van de film – de strijd tegen een monster van Superman’s thuisplaneet – worden alle audiovisuele registers opengetrokken om het verwende bioscooppubliek te vermaken. Het testosteronniveau is dan al zo hoog opgelopen dat het op de valreep introduceren van een vrouwelijke medestander het verhaal alleen maar verder ontwricht.
Alle verrassende gastrollen ten spijt is ‘Batman v Superman’ niet meer dan een pompeus, bombastisch spektakel. De Batbuggy is een mislukte kruising tussen Tim Burton’s Batmobile en de Tumbler en de matige acteerprestaties van hoofdrolspelers Affleck, Cavill en Gadot doen de film meer kwaad dan goed. Alleen Jesse Eisenberg (Lex Luthor) weet de aandacht nog enigszins vast te houden, al blijft zijn aandeel steken bij een vruchteloze poging Joker Heath Ledger naar de kroon te steken.

Het is lang geleden dat ik een half uur voor het eind van een film al het verlangen had de bioscoop te verlaten. Voor deze film zal ik dus geen plekje in mijn DVD-kast reserveren.

Advertenties