Dode oma

De tijd dat het STER-reclameblok deel uitmaakte van een gezellig avondje voor de buis ligt ver achter ons. Gretig lieten we ons door inventieve reclamemakers trakteren op korte, humoristische avontuurtjes, met slogans die in sommige gevallen zelfs voorgoed in het pretgedeelte van ons brein gegrift zijn blijven staan.

Die tijd van gezelligheid ligt achter ons en de commercie heeft de overhand gekregen. Wham! en Mariah Carey galmen niet drie maal daags uit de SkyRadio luidsprekers voor ons kerstgevoel, maar voor de miljoenen die er door de royalty’s mee gegenereerd worden.
Het kost mij dus geen enkele moeite om feeëriek verlichte Coca Cola trucks met appelwangige kerstmannen af te doen als ‘door reclamemakers opgedrongen oergezelligheid’; de behoefte tot verder zappen is groter dan naar de winkel sprinten voor een fles cola.
Tot zover dus geen probleem. Een kerstcommercial met Beau van erven Dorens schaadt immers niemand, behalve degene die zichzelf toestaat hierdoor af te stompen.

Na drie heerlijk rustige, commercialloze jaren (ik heb geen tv-aansluiting meer), kreeg ik gisteren een nieuwe vorm van consumentenmanipulatie op bioscoopformaat gepresenteerd. ‘Familietradities zijn er om door te geven’ was de boodschap. Een uitermate smaakvol stukje cinematografie over een klein, winters familiedrama, waarbij het uitstellen van de ontknoping de spanningsboog vergrootte. Was het een boodschap geweest van een uitvaartonderneming dan had ik nog waardering voor de boodschap achter dit filmpje op kunnen brengen, maar het verschijnen van het ‘Plus’ logo was een ijskoude douche voor mijn verhitte emoties; het was ‘slechts’ een commercial van een supermarktketen.
De afknapper van de eeuw. In een fractie van een seconde sloeg mijn stemming om van ‘prachtig!’ naar ‘godverdomme’. Milder kan en wil ik het niet maken, want in mijn boekje is dit de meest laag-bij-de-grondse praktijk die men er op na kan houden: mensen in hun ziel raken om hun portemonnee te kunnen legen.
Het zou verboden moeten worden.

De betreffende Plus-commercial is te vinden op YouTube. Niet hier.

Advertenties

Vuurwerk

De brand, begonnen in het magazijn aan de achterzijde van het pand, zette de blinde muur van het aangrenzende gebouw in een oranjerode gloed. Oplaaiende vlammen en schaduwen van de bedrijvigheid in de steeg erachter toverden het gebouw om in een psychedelische achtergrondprojectie van een jaren zeventig popgroep.
Staande in de deuropening aan de voorzijde van het pand werd zijn aandacht opgeëist door het schouwspel dat zich binnen afspeelde: langs het plafond dansten kleine vlammen hem in een hypnotiserend ballet enthousiast tegemoet, en dichter bij de grond tuimelden vuurbollen over elkaar heen, op weg naar de zuurstofrijke buitenlucht achter hem. Terwijl het vuur hem begon in te sluiten, de hete lucht aan zijn luchtwegen vrat en zijn ogen brandden van de rook, dwong hij zichzelf nog iets langer van het moment te genieten. Het had hem genoeg moeite gekost dit vurige crescendo te componeren.
Het was een gebruikelijke verzekeringsfraudefik voor een vastgoedbeheerder, al was in dit werk nooit sprake van routine. Een klus die vroeg om maximale schade, met minimale kans op slachtoffers. Hij verstond zijn vak en dus zou ook deze brand op een ongeluk lijken. Hij zou rijkelijk beloond worden van het opgestreken verzekeringsgeld, maar dat was niet zijn drijfveer. Zijn beloning was een zitplaats op de eerste rij van de voorstelling die hijzelf had geregisseerd; een muziekstuk dat alleen voor zijn oren eenmalig werd opgevoerd, een schilderij dat na voltooiing werd vernietigd, zodat geen andere ogen het konden bezoedelen. Hij was de ultieme kunstenaar, en zijn vloek was dat niemand zijn werk ooit op waarde zou schatten.
Plotseling werd hij opgeschrikt uit zijn euforie.
“Verburgt! Sta niet te dromen, man,” brulde zijn commandant. “Pak die spuit en versla dat beest voordat we de hele klerezooi hier op ons kop krijgen.”

Vrienden Plus

(een erotisch verhaal)

De begincredits van ‘Ghost’ trokken voorbij op het televisiescherm. Hij zat op de bank, wijn en hapjes stonden op tafel. Zij was in de weer met kaarsen en wierook.
“Wat doe je nu?”
“Gewoon, even gezellig maken.”
“De film begint, kom nu maar zitten. Maar niet te dichtbij, hè?”
“Nee meneer.” Ze stak nog net haar tong niet uit.

Terwijl aan de andere kant van de kamer de jukebox van Sam en Molly naar een nieuw 45-toerenplaatje zocht, zou hij zweren dat ze bij het verzitten dichterbij schoof. ‘Unchained Melody’ klonk als een belofte door de kamer. Zijn reactie peilend keek ze hem aan. Beiden wisten ze wat dit nummer inluidde. Althans, in de film.
“Is er iets?” Zijn mondhoeken gleden omhoog.
“Nee, niks.”
Begeleid door The Righteous Brothers kneedden Molly en Sam met ineengestrengelde vingers de natte pottenbakkersklei tot een mislukte vaas. ‘I’ve hungred for your touch…’
Ze legde haar hand op zijn dijbeen, als iemand die tijdens een gruwelijke horrorscène ongewild een ander begint te knijpen.
“Ik dacht dat we het vriendschappelijk zouden houden?” De opwinding begon zich meester van hem te maken. Ze was immers een begeerlijke vrouw en ze wilde hem. De sfeer deed de rest.
De passie die van het scherm spatte deed zijn werk; hij besloot er aan toe te geven. Zij was al verder. Veel verder. Ze legde haar hand op de bult in zijn broek. “Hm. Doet je niks, hè?”
Hij trok zijn wenkbrauwen op, in een mislukte poging tot onverschilligheid. Maar zijn hart ging tekeer als een gek.
In een mum van tijd had ze haar slipje onder haar rok vandaan gewerkt en zijn mannelijkheid uit zijn jeans bevrijd. En toen ze langzaam over hem heen schoof, bevrijdde ze een lange, bijna onhoorbare zucht. Ze keek hem vol overgave aan, haar vochtige lippen glimmend in het kaarslicht.
“Ik geloof dat we de film een andere keer maar af moeten kijken,” zei hij zwaarademig. “Eerst wil ik jou.”
“Dito,” glimlachte ze geforceerd.
Hij legde zijn handen tegen haar flanken, ging verzitten zodat hij nog verder in haar drong en drukte zijn mond op de hare.
‘I’ll be coming home, wait for me…’ echode door de kamer.

Elevator pitch

Ik ben geen liefhebber van trendy Engelse kreten, zolang onze fraaie taal passende alternatieven te bieden heeft. In de schrijfwereld wordt ook royaal gestrooid met anglicismen, zoals young adult, chicklit en binge watching.
Maar ik probeer met mijn tijd mee te gaan. Zo vind ik ‘elevator pitch’ nu eenmaal leuker klinken dan ‘een beknopte liftpresentatie’. Een elevator pitch is namelijk een samenvatting van je boek in 1 á 2 minuten, zoals je deze zou vertellen aan iemand die je in de lift ontmoet.

Mijn elevator pitch gaat als volgt:

‘Paul Bastiaansens Fantastische Verhalen is een verzameling fantasieverhalen. Verhalen over gewone mensen, die iets onverklaarbaars meemaken. Iets buitenaards, of iets bovenaards. Iets groots, of iets heel kleins. Tijdreizen, leven na de dood, hypnose, reïncarnatie. Fantastische Verhalen dus. Verhalen van en voor de fantasie.’

Vrijgezel

(een erotisch getint kort verhaal)

Eindelijk had hij weer een date, durfde hij de liefde weer in zijn leven toe te laten. Ze was aantrekkelijk, deelde zijn gevoel voor humor, was avontuurlijk én elegant.
Niets liet hij aan het toeval over: hij had zijn appartement aan een extra opruimbeurt onderworpen en diverse culinaire traktaties in huis gehaald, waarvan de helft onaangeroerd in de koelkast bleef staan.
Voor hij het besefte stonden ze onder de douche. Ze zeepten elkaars lichaam in, een ontdekkingstocht van heet water en schuim, dat zijn weg zocht langs al haar zachte welvingen. Intiem en sensueel, maar niet geil.
De geur van patchoeli-wierook hing nog in het appartement toen ze de badkamer verruilden voor de slaapkamer. Hij was in tijden niet zo ontspannen geweest.
Voor het eerst in drie jaar lag er een naakte vrouw met haar warme lichaam tegen het zijne. Haar hoofd lag op zijn schouder, haar blond krullende haar kriebelde in zijn gezicht. Haar slanke hand streelde zijn borstkas, hij voelde zich op en top man.
Terwijl ze elkaar lieve woordjes toefluisterden dwaalde haar hand over zijn buik en vond zijn halfstijve lid.
En toen hadden ze seks.
“Wat zullen we nu krijgen?!” Verbijsterd richtte hij zich op.
“Sorry,” zei De Schrijver. “Verder ben ik nooit gekomen. Je hebt gewoon pech dat je een personage bent van een verstokte vrijgezel.”

Schrijven is vertalen

En dan is je verhaal klaar. Voldaan kijk je naar het resultaat; je bent er wonderwel in geslaagd het verhaal zoals dat in je hoofd zat op papier (of in de pc) te krijgen. Als schrijven voor jezelf je enige drijfveer is, ben je als schrijver geslaagd in je opzet.
Maar de kans is groot dat je zó tevreden bent met je creatie, zó trots op je pasgeborene, dat je deze aan de wereld wil laten zien. Want wat is er mooier dan anderen delen in jouw enthousiasme voor het zojuist geschrevene? Er is immers geen grotere kick voor een schrijver dan het vinden van een schare enthousiaste lezers. Het krijgen van de spreekwoordelijke erkenning.
Of je ego nu je drijfveer is of je enthousiasme om je verhaal te willen delen, nu zal je je verhaal moeten gaan vertalen. Want de gemiddelde lezer zal niet in jouw hoofd kunnen kruipen. Hij of zij kent jouw gedachtengang niet. Dus zal je je verhaal toegankelijker moeten maken. Bedoelingen uitleggen, darlings killen. Zodat de gebeurtenissen die voor jou vanzelfsprekend zijn voor de onwetende lezer ook duidelijk worden.
En jij dacht dat je klaar was.