Terug op de markt

Ik heb vaak genoeg alleen aan tafel gezeten, in een groot bed geslapen, gejankt voor de spiegel, gelachen om het leven. Ik wil niet alleen sterven.
Ik pak het groots aan, maar zonder succes. Joris’ Showroom vindt mij niet uitzonderlijk genoeg. Dinosaurussen zijn hot, fossielen als ik niet. Ik ben geen boer, en dus niet interessant voor Yvon Jaspers. En bakken kan deze Hollander niet. Kortom, de wereld draait zonder mij ook wel door.
De ware liefde zal nu spoedig mijn pad kruisen. Het kan niet missen. Ik heb me in het wijkcentrum opgegeven voor een paasworkshop ‘hooihazen maken’.’

Karma

(met dank aan Anna-Martine Bangma voor het idee)

De wrat op mijn neus jeukt; er is storm op komst. Minstens Code Oranje. En dat betekent forse hoofdpijn voor een heks van de Vijfde Heuvel van Mort. Maar wat zou ik voor heks zijn als ik daar zelf geen probaat middel tegen kon brouwen? Met vleermuisoog, paddengif en nog iets. Wat, verklap ik niet. Ik ben een sprookjesfiguur en dus moet het geheimzinnig blijven. Ik heb het ook niet verzonnen.
Een van de cruciale ingrediënten voor mijn drank is op; ik zal dus nog de deur uit moeten. Ik maak gebruik van de stilte voor de storm, stap op mijn bezem en suis dankzij mijn navigatiekraai behendig door het spreukjesbos.
In het struikgewas bespeur ik een paracetamol; zijn staart is wat ik nodig heb. Ik zet in voor een duikvlucht zoals ik die al vele malen succesvol heb uitgevoerd. Mijn bezem, een geïmpregneerde Nimbus 3000 van driemaal gelaagd waaibomenhout, online gekocht bij het Magic Outdoor Center aan het Braamstruikse Binnenpad, is stormbestendig, maar mijn mantel uit de zomeruitverkoop van de Action is dat niet. Een rukwind duikt eronder en brengt me uit balans, mijn Nimbus boort zich in de dichtstbijzijnde eik en even later hang ik tussen hemel en aarde met een boom tussen mijn benen en een forse hoofdpijn. Klotestorm.

bron foto: Noordhollands Dagblad

Examenopdracht

“Werkelijk waar,” galmde het tussen het oude hout en de enorme pilaren. “Ze had memmen als scheerriemen en een flamoes als een verwaarloosde schotwond, maar ik heb de geweldigste seks van mijn leven gehad. Als ik er aan denk krijg ik weer een tent in mijn broek.”
Aan de andere kant klonk een verzwaarde ademhaling.
“Alles hebben we gedaan: 69, op zijn hondjes, en zelfs de missionarishouding. Nondeju, die meid heeft me van mijn impotentie genezen.”
Hol gestommel volgde. “V-vijf weesgegroetjes en tien onzevaders,” stamelde de jonge kapelaan van achter het scherm. “Ga heen met de vrede van God.”

Corona

De anders zo gezapige volksbuurt zag eruit als een terreurzone: afzetlint, dranghekken, politie-auto’s, ambulances en mannen in hermetisch gesloten beschermingspakken die bij het huisje van de oude vrijgezel rondliepen.
“Zo erg als dit heb ik het nog niet meegemaakt,” hijgde David vanuit zijn plastic cocon. “Niet in Nederland.” Het zweet parelde op zijn voorhoofd.
Robert spiedde om zich heen. “Ik doe deze wel alleen.”
“Dat is een schending van het protocol, idioot.”
I won’t tell if you won’t tell. Wacht jij hier, ik hoef alleen naar de keuken op en neer. En het is niet alsof het huis in lichterlaaie staat.”
Minuten leken uren terwijl David wachtte op Roberts terugkeer. Toen hij weer naar buiten kwam hield hij in één hand een ontbijtbord met daarop een nauwelijks herkenbare, met groenwit dons bedekte boterham en in de andere hand een halfvol flesje verschaald Mexicaans bier. “Het is erger dan ik dacht,” zei hij verslagen, terwijl hij het flesje langzaam leeg liet lopen. “Zwaar over de datum.”

Gandalf

Een opdrachtverhaal voor de Facebookgroep ‘Ultrakorte Verhalen’. De gegeven woorden waren: resten, mond, huid, wind, wijze.

Hard werken maakt hongerig. De schaal met afgekloven botten en onverteerbare vleesrestanten was de stille getuige van een copieuze maaltijd. De wijze grijsaard zette de kelk aan zijn verweerde mond; de godendrank die er naast vloeide, verzachtte de geschroeide huid van zijn bebaarde gelaat. Hij voelde de resten van het eerder genuttigde wildbraad reeds zijn oude darmen passeren.
“You shall not pass!” scandeerde hij met dubbele tong, maar het mocht niet baten. Luid galmend wapperde de holle wind onder zijn mantel vandaan, ricocheerde tussen het houten herbergmeubilair en toeterde door het open venster de vrijheid van Midden Aarde tegemoet.

Sinterklaas anno 2026

Met een speurende blik loopt de vrouw door de speelgoedwinkel.
De verkoper beent op haar af. “Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw?”
“Ik hoop van wel. Ik ben op zoek naar een barbiepop en een radiografisch bestuurbare crossauto.”
“Het spijt me, mevrouw. We verkopen alleen nog maar genderneutraal speelgoed.”
“Hè, dat is nu jammer. Mijn zoon wil zó graag een Barbiepop en mijn dochter is gek op crossauto’s.”
“Tja, dan moeten ze maar iets anders vragen aan de schoorsteenveegpiet.”
De vrouw zucht berustend. “Weet u misschien waar ik pijptabak voor mijn man kan kopen?”