Oproep

Wie heeft afgelopen dinsdagmiddag in bus 356 van Haarlem Centraal naar Amsterdam Bijlmer een grote bruine tas gevonden? In deze tas zitten spullen die ik voor mijn werk nodig heb en ik zou ze dus erg graag zo snel mogelijk terug willen hebben.
In de tas zitten onder andere C4, Semtex-A, detonators, zwartkruit en een exemplaar van het boek ‘Jihad voor Dummies’.
Als u de tas gevonden heeft, gelieve mij dan te mailen op abdulmohammedkaduli@is.com.
Om mijn onmetelijke dank te tonen zal u mij tijdens mijn zelfopoffering mogen vergezellen naar het Akhirah, alwaar de 72 maagden ons zullen behagen.

Raar

“Hebben opa’s en oma’s ook een papa en een mama?” vroeg ik toen ik nog een broekie was.
“Nee,” zei mijn opa met een strak gezicht. “Opa’s en oma’s worden door een ezel achter de dijk gescheten.”
“Dat is toch raar?”
Opa keek me aan alsof hij water zag branden. “Weet je wat raar is? Het woordje ‘raar’. Zeg dat maar eens twintig keer achter elkaar. Dát is raar.”
Raar schijnt een generatie over te slaan. Ik ben blij dat ik een rare opa had. Het lijkt me raar om gewoon te zijn.

Naaktstrand

Het naaktstrand was nagenoeg verlaten, dus ze hadden vrij spel.
Haar tepels verraadden haar gemoedstoestand en ook zijn lichaam kon de opwinding niet ontkennen. Haar ademhaling werd zwaarder toen hij met zijn vingertoppen de rondingen van haar boezem volgde. Met vochtige ogen keek ze hem verlangend aan. “Mijn lijf tintelt.”
Hij was op de goede weg. Langzaam volgde zijn handpalm de welvingen van haar buik en bekken, op weg naar het beloofde land.
“Ik hoor muziek,” zuchtte ze opgewonden.
Hij staakte zijn ontdekkingstocht en slaakte een zucht. “Je ligt op je telefoon, lieverd.”

Tussen de oren

Blauwe Chardonnay

Naast rode wijn, rosé en witte wijn (die eigenlijk geel is) is er nu ook blauwe wijn. Nu zie ik veel mensen meteen de neus ophalen. Omdat we, gehersenspoeld als we zijn, bij een dergelijk product denken aan chemische additieven, genetische manipulatie of, in het gunstigste geval, een drankje uit Guinan’s bar in de 23e eeuw.
Maar niets is minder waar. Deze Chardonnay dankt zijn blauwe kleur aan een kleurstof die afkomstig is uit de schil van een blauwe druif. Natuurlijker en logischer kan het dus niet. Deze nieuwkomer in fijnproeverland meteen voorzien van een fout etiket door deze te degraderen tot Glassex-dubbelganger of Smurfensap getuigt dus van verkeerde verbeeldingskracht. We moeten meer buiten de (wijn)doos denken en dit niet blauw blauw laten.

Dus tenzij je van de blauwe knoop bent, is er geen enkele reden om de mogelijkheden van deze Chardonnay Bleu te negeren. Terrasbezoekers zullen meer blauw op straat willen. Een verkoelende kleur op een warme zomerdag onder een azuurblauwe hemel, waarbij de blauwe plekken op het tafelkleed graag voor lief genomen worden. En na veelvuldig gebruik zal men met recht kunnen zeggen ‘blauw’ te zijn…

Dirk

Dirk

Het is zaterdagmiddag en ik sta bij de buurtsuper de boodschappen in mijn onberispelijke, goudkleurige, bijna dertig jaar oude auto te laden, als ik een vergelijkbare auto in groen over het parkeerterrein zie draaien. Op zich niet zo bijzonder, want ik weet dat dit model niet uit het straatbeeld is weg te roesten. De auto draait met een wijde boog om me heen en komt verderop, vluchtig geparkeerd over drie parkeerplekken, tot stilstand. De man die uitstapt roept onmiddellijk associaties bij me op met Dirk, een van de meest kleurrijke creaties van Wim de Bie; een lijzige figuur met een ongeschoren bakkes in een geruit houthakkershemd schuifelt op me af. Een Joris’ Showroom-type dat ik, als ik leed aan vooroordelen, liever op afstand zou houden. Opnieuw blijkt het voordeel van geen vooroordeel. Terwijl ik bij de kassa stond blijkt ‘Dirk’ zich al te hebben staan verbazen over de onwaarschijnlijk lage kilometerstand van mijn “gouwe ouwe” en voor ik het weet vergelijken we gegevens en ervaringen over onze klassiekers en is Dirk voor mij geen sjofele, zonderlinge vreemdeling, maar een liefhebber, net als ik.