Appletje eitje

“En met welk kabeltje verbind ik nu mijn nieuwe iPhone met mijn PC om mijn foto’s te kunnen opslaan?”
“Kabeltje? Dat moet je in de iCloud doen. Is veel makkelijker. Dan kan je bij je muziek, foto’s, documenten, contactpersonen en agenda’s. En je krijgt ook nog een gratis e-mail adres van Apple.”
“Tjonge.”
“Je moet alleen even een account aanmaken, een paar apps vanuit de Apple app-store downloaden, je apparaten synchroniseren en je kan aan de slag. Appletje eitje.”
“Ja, ja.”
Even was het stil, terwijl hij Windows verkenner doorzocht.
“En op welke schijf staan mijn foto’s dan?”

Advertenties

Oproep

Wie heeft afgelopen dinsdagmiddag in bus 356 van Haarlem Centraal naar Amsterdam Bijlmer een grote bruine tas gevonden? In deze tas zitten spullen die ik voor mijn werk nodig heb en ik zou ze dus erg graag zo snel mogelijk terug willen hebben.
In de tas zitten onder andere C4, Semtex-A, detonators, zwartkruit en een exemplaar van het boek ‘Jihad voor Dummies’.
Als u de tas gevonden heeft, gelieve mij dan te mailen op abdulmohammedkaduli@is.com.
Om mijn onmetelijke dank te tonen zal u mij tijdens mijn zelfopoffering mogen vergezellen naar het Akhirah, alwaar de 72 maagden ons zullen behagen.

Raar

“Hebben opa’s en oma’s ook een papa en een mama?” vroeg ik toen ik nog een broekie was.
“Nee,” zei mijn opa met een strak gezicht. “Opa’s en oma’s worden door een ezel achter de dijk gescheten.”
“Dat is toch raar?”
Opa keek me aan alsof hij water zag branden. “Weet je wat raar is? Het woordje ‘raar’. Zeg dat maar eens twintig keer achter elkaar. Dát is raar.”
Raar schijnt een generatie over te slaan. Ik ben blij dat ik een rare opa had. Het lijkt me raar om gewoon te zijn.

Naaktstrand

Het naaktstrand was nagenoeg verlaten, dus ze hadden vrij spel.
Haar tepels verraadden haar gemoedstoestand en ook zijn lichaam kon de opwinding niet ontkennen. Haar ademhaling werd zwaarder toen hij met zijn vingertoppen de rondingen van haar boezem volgde. Met vochtige ogen keek ze hem verlangend aan. “Mijn lijf tintelt.”
Hij was op de goede weg. Langzaam volgde zijn handpalm de welvingen van haar buik en bekken, op weg naar het beloofde land.
“Ik hoor muziek,” zuchtte ze opgewonden.
Hij staakte zijn ontdekkingstocht en slaakte een zucht. “Je ligt op je telefoon, lieverd.”

Fruit op mijn huid

Fa yoghurt

Ik moet van mijn financieel adviseur – dat kleine mannetje in mijn hoofd met zijn hand op mijn knip – nog meer op de kleintjes letten en dus kijk ik bij de buurtsuper nu ook geregeld in de aanbiedingenbak. Maar omdat dit voor mij nieuw terrein is heb ik nu een fles doucheschuim gehaald met een fruitluchtje. Per abuis, want ik hou helemaal niet van zeepproducten vermomd als ooft. Dan raken mijn zintuigen in de war. Als mijn neus een geur ontwaart die mijn hersenen associëren met fruit, krijgen mijn smaakpapillen een impuls die aanzet tot watertanden en gaat mijn maag in de ontvangststand.
Verzorgingsproducten met een fruittintje zijn onnatuurlijk. Er kunnen nog zo veel geitenwollensokkendragers en gezondheidsfreaks roepen dat perzik en citroen goed is voor je huid en komkommer een probaat middel tegen rimpels, voor mij blijven het producten voor inwendige consumptie. Ik zie mezelf geen appelmoes op mijn huid smeren of avocado in mijn resterende haar. Ik wil niet ruiken naar een fruitmand als ik op een date ga, tenzij het mijn bedoeling is de dochter van de groenteboer aan de haak te slaan. En als bier goed zou moeten zijn voor je haar, laat ik dit liever in de kroeg aanbrengen.

Ik vraag me trouwens af of Andrélon’s Kokos Boost nog wonderen kan verrichten voor mijn schaarse, grijzende, melkboerenhondenhaar…

Tussen de oren

Blauwe Chardonnay

Naast rode wijn, rosé en witte wijn (die eigenlijk geel is) is er nu ook blauwe wijn. Nu zie ik veel mensen meteen de neus ophalen. Omdat we, gehersenspoeld als we zijn, bij een dergelijk product denken aan chemische additieven, genetische manipulatie of, in het gunstigste geval, een drankje uit Guinan’s bar in de 23e eeuw.
Maar niets is minder waar. Deze Chardonnay dankt zijn blauwe kleur aan een kleurstof die afkomstig is uit de schil van een blauwe druif. Natuurlijker en logischer kan het dus niet. Deze nieuwkomer in fijnproeverland meteen voorzien van een fout etiket door deze te degraderen tot Glassex-dubbelganger of Smurfensap getuigt dus van verkeerde verbeeldingskracht. We moeten meer buiten de (wijn)doos denken en dit niet blauw blauw laten.

Dus tenzij je van de blauwe knoop bent, is er geen enkele reden om de mogelijkheden van deze Chardonnay Bleu te negeren. Terrasbezoekers zullen meer blauw op straat willen. Een verkoelende kleur op een warme zomerdag onder een azuurblauwe hemel, waarbij de blauwe plekken op het tafelkleed graag voor lief genomen worden. En na veelvuldig gebruik zal men met recht kunnen zeggen ‘blauw’ te zijn…

Dirk

Dirk

Het is zaterdagmiddag en ik sta bij de buurtsuper de boodschappen in mijn onberispelijke, goudkleurige, bijna dertig jaar oude auto te laden, als ik een vergelijkbare auto in groen over het parkeerterrein zie draaien. Op zich niet zo bijzonder, want ik weet dat dit model niet uit het straatbeeld is weg te roesten. De auto draait met een wijde boog om me heen en komt verderop, vluchtig geparkeerd over drie parkeerplekken, tot stilstand. De man die uitstapt roept onmiddellijk associaties bij me op met Dirk, een van de meest kleurrijke creaties van Wim de Bie; een lijzige figuur met een ongeschoren bakkes in een geruit houthakkershemd schuifelt op me af. Een Joris’ Showroom-type dat ik, als ik leed aan vooroordelen, liever op afstand zou houden. Opnieuw blijkt het voordeel van geen vooroordeel. Terwijl ik bij de kassa stond blijkt ‘Dirk’ zich al te hebben staan verbazen over de onwaarschijnlijk lage kilometerstand van mijn “gouwe ouwe” en voor ik het weet vergelijken we gegevens en ervaringen over onze klassiekers en is Dirk voor mij geen sjofele, zonderlinge vreemdeling, maar een liefhebber, net als ik.