Fruit op mijn huid

Fa yoghurt

Ik moet van mijn financieel adviseur – dat kleine mannetje in mijn hoofd met zijn hand op mijn knip – nog meer op de kleintjes letten en dus kijk ik bij de buurtsuper nu ook geregeld in de aanbiedingenbak. Maar omdat dit voor mij nieuw terrein is heb ik nu een fles doucheschuim gehaald met een fruitluchtje. Per abuis, want ik hou helemaal niet van zeepproducten vermomd als ooft. Dan raken mijn zintuigen in de war. Als mijn neus een geur ontwaart die mijn hersenen associëren met fruit, krijgen mijn smaakpapillen een impuls die aanzet tot watertanden en gaat mijn maag in de ontvangststand.
Verzorgingsproducten met een fruittintje zijn onnatuurlijk. Er kunnen nog zo veel geitenwollensokkendragers en gezondheidsfreaks roepen dat perzik en citroen goed is voor je huid en komkommer een probaat middel tegen rimpels, voor mij blijven het producten voor inwendige consumptie. Ik zie mezelf geen appelmoes op mijn huid smeren of avocado in mijn resterende haar. Ik wil niet ruiken naar een fruitmand als ik op een date ga, tenzij het mijn bedoeling is de dochter van de groenteboer aan de haak te slaan. En als bier goed zou moeten zijn voor je haar, laat ik dit liever in de kroeg aanbrengen.

Ik vraag me trouwens af of Andrélon’s Kokos Boost nog wonderen kan verrichten voor mijn schaarse, grijzende, melkboerenhondenhaar…

Advertenties

Tussen de oren

Blauwe Chardonnay

Naast rode wijn, rosé en witte wijn (die eigenlijk geel is) is er nu ook blauwe wijn. Nu zie ik veel mensen meteen de neus ophalen. Omdat we, gehersenspoeld als we zijn, bij een dergelijk product denken aan chemische additieven, genetische manipulatie of, in het gunstigste geval, een drankje uit Guinan’s bar in de 23e eeuw.
Maar niets is minder waar. Deze Chardonnay dankt zijn blauwe kleur aan een kleurstof die afkomstig is uit de schil van een blauwe druif. Natuurlijker en logischer kan het dus niet. Deze nieuwkomer in fijnproeverland meteen voorzien van een fout etiket door deze te degraderen tot Glassex-dubbelganger of Smurfensap getuigt dus van verkeerde verbeeldingskracht. We moeten meer buiten de (wijn)doos denken en dit niet blauw blauw laten.

Dus tenzij je van de blauwe knoop bent, is er geen enkele reden om de mogelijkheden van deze Chardonnay Bleu te negeren. Terrasbezoekers zullen meer blauw op straat willen. Een verkoelende kleur op een warme zomerdag onder een azuurblauwe hemel, waarbij de blauwe plekken op het tafelkleed graag voor lief genomen worden. En na veelvuldig gebruik zal men met recht kunnen zeggen ‘blauw’ te zijn…

Dirk

Dirk

Het is zaterdagmiddag en ik sta bij de buurtsuper de boodschappen in mijn onberispelijke, goudkleurige, bijna dertig jaar oude auto te laden, als ik een vergelijkbare auto in groen over het parkeerterrein zie draaien. Op zich niet zo bijzonder, want ik weet dat dit model niet uit het straatbeeld is weg te roesten. De auto draait met een wijde boog om me heen en komt verderop, vluchtig geparkeerd over drie parkeerplekken, tot stilstand. De man die uitstapt roept onmiddellijk associaties bij me op met Dirk, een van de meest kleurrijke creaties van Wim de Bie; een lijzige figuur met een ongeschoren bakkes in een geruit houthakkershemd schuifelt op me af. Een Joris’ Showroom-type dat ik, als ik leed aan vooroordelen, liever op afstand zou houden. Opnieuw blijkt het voordeel van geen vooroordeel. Terwijl ik bij de kassa stond blijkt ‘Dirk’ zich al te hebben staan verbazen over de onwaarschijnlijk lage kilometerstand van mijn “gouwe ouwe” en voor ik het weet vergelijken we gegevens en ervaringen over onze klassiekers en is Dirk voor mij geen sjofele, zonderlinge vreemdeling, maar een liefhebber, net als ik.