De opa-app

“Hé, opa,” hoor ik mijn dochter door de kamer roepen. “Heb je een nieuwe telefoon?”
Ik kijk op en zie mijn ouweheer zowaar met een smartphone in zijn handen zitten. En geen kleintje ook.
“Wat is dat nu, pa?” reageer ik verwonderd. “Ik dacht dat jij een hekel had aan moderne techniek?”
“Je moeder had mijn oude toestelletje met de witte was mee gewassen, dus ik moest wel een nieuwe kopen,” legt hij uit. “Maar de jongeman in de winkel wist precies wat ik wilde. Hij noemde het de opa-app, of zoiets.”
“De opa-app?” nieuwsgierig pak ik het toestel uit zijn handen en staar tot mijn verbazing naar een virtuele Nokia 3310, maar dan een grotere versie. “Ha!” lach ik verrast.
Op dat moment begint het ding te piepen; verrast door de schelle, monofone beltoon met onuitroeibaar Nokia-deuntje laat ik het toestel bijna uit mijn handen vallen. Ik zie ‘Danielle’ in het kleurloze schermpje verschijnen en aan de andere kant van de kamer heeft mijn dochter de grootste schik.
“En wat doe je nu met internet, pa?”
“Hoe bedoel je, internet?”

Advertenties

Het nieuwe bedelen

Op zaterdag wordt het meest strategische punt van de oude winkelstraat ingenomen door de orgeldraaier die het winkelende publiek trakteert op een riedeltje Hazes, Conny Vandenbos of ander oubollig jolijt.
Aan weerszijden van het draaiorgel blokkeren de orgelmannen de doorloop; er is geen ontkomen aan hun rammelende koperen centenbakje.
“Sorry, maar ik heb geen contant geld bij me,” verontschuldig ik me voor mijn gierigheid. “Het pin-tijdperk, hé?”
Het voelt als een geldige smoes, dus kan ik de beste man zonder enig schuldgevoel achter me laten.
Later kom ik een zwerver tegen. Althans, hij ziet er uit als een zwerver: sjofele kleren, ongewassen tronie, onverzorgde haardracht. Maar onder de viezigheid zit een vriendelijk gezicht. Ik gun hem het voordeel van de twijfel en hoor hem aan. In drie minuten vertelt hij me zijn verhaal, zonder omwegen, zonder onnodig drama. Hij is dakloos en platzak en wil van mij een kleine bijdrage.
Met iets meer tegenzin dan bij de orgeldraaier beroep ik mij op hetzelfde excuus. “Sorry, maar ik heb geen contant geld bij me.”
“O, maar dat is geen probleem.” Met een nonchalant gebaar tovert de man een pin-automaat tevoorschijn die er uit ziet alsof ie beter tussen het huisvuil had kunnen blijven liggen.
Ik geef me gewonnen en met een licht opkomende smetvrees pin ik middels de vieze toetsen een paar euro naar zijn bankrekening. Uiteindelijk heeft hij het verdiend. Vanwege zijn vindingrijkheid. Vanwege zijn voorsprong op de orgeldraaier.

Nieuwsbericht anno 2028

In een Center Parcs bungalow in Noord-Brabant zijn bij een inval een man en een vrouw in hechtenis genomen voor het overtreden van 10 brandveiligheids-, gezondheids- en milieuwetten. Tevens is hen bezit van geestverruimende middelen ten laste gelegd.
Het paar werd aangetroffen bij een houtgestookte open haard en in vrijwel de gehele bungalow brandden kaarsen. De man rookte een tabakssigaret en de vrouw deed zich te goed aan alcoholhoudende wijn. Bovendien waren ze in het bezit van een royale hoeveelheid Chinese en Indische wierook.
Het paar beweerde slechts een romantische avond voor ogen te hebben gehad.

Appletje eitje

“En met welk kabeltje verbind ik nu mijn nieuwe iPhone met mijn PC om mijn foto’s te kunnen opslaan?”
“Kabeltje? Dat moet je in de iCloud doen. Is veel makkelijker. Dan kan je bij je muziek, foto’s, documenten, contactpersonen en agenda’s. En je krijgt ook nog een gratis e-mail adres van Apple.”
“Tjonge.”
“Je moet alleen even een account aanmaken, een paar apps vanuit de Apple app-store downloaden, je apparaten synchroniseren en je kan aan de slag. Appletje eitje.”
“Ja, ja.”
Even was het stil, terwijl hij Windows verkenner doorzocht.
“En op welke schijf staan mijn foto’s dan?”

Oproep

Wie heeft afgelopen dinsdagmiddag in bus 356 van Haarlem Centraal naar Amsterdam Bijlmer een grote bruine tas gevonden? In deze tas zitten spullen die ik voor mijn werk nodig heb en ik zou ze dus erg graag zo snel mogelijk terug willen hebben.
In de tas zitten onder andere C4, Semtex-A, detonators, zwartkruit en een exemplaar van het boek ‘Jihad voor Dummies’.
Als u de tas gevonden heeft, gelieve mij dan te mailen op abdulmohammedkaduli@is.com.
Om mijn onmetelijke dank te tonen zal u mij tijdens mijn zelfopoffering mogen vergezellen naar het Akhirah, alwaar de 72 maagden ons zullen behagen.

Raar

“Hebben opa’s en oma’s ook een papa en een mama?” vroeg ik toen ik nog een broekie was.
“Nee,” zei mijn opa met een strak gezicht. “Opa’s en oma’s worden door een ezel achter de dijk gescheten.”
“Dat is toch raar?”
Opa keek me aan alsof hij water zag branden. “Weet je wat raar is? Het woordje ‘raar’. Zeg dat maar eens twintig keer achter elkaar. Dát is raar.”
Raar schijnt een generatie over te slaan. Ik ben blij dat ik een rare opa had. Het lijkt me raar om gewoon te zijn.

Naaktstrand

Het naaktstrand was nagenoeg verlaten, dus ze hadden vrij spel.
Haar tepels verraadden haar gemoedstoestand en ook zijn lichaam kon de opwinding niet ontkennen. Haar ademhaling werd zwaarder toen hij met zijn vingertoppen de rondingen van haar boezem volgde. Met vochtige ogen keek ze hem verlangend aan. “Mijn lijf tintelt.”
Hij was op de goede weg. Langzaam volgde zijn handpalm de welvingen van haar buik en bekken, op weg naar het beloofde land.
“Ik hoor muziek,” zuchtte ze opgewonden.
Hij staakte zijn ontdekkingstocht en slaakte een zucht. “Je ligt op je telefoon, lieverd.”