De pen is machtiger dan het zwaard

Schrijven is communiceren. Als je de taal goed beheerst is dat niet alleen een pre bij het vertellen van verhalen, het kan ook van pas komen in het dagelijkse leven. Bij een conflict met een werkgever of instantie, bijvoorbeeld.
De taal is een machtige wapenbroeder. Taalvaardigheid stelt je in staat je argumenten zo te formuleren dat miscommunicatie zo goed als uitgesloten is. Jouw relaas kan maar op één manier worden geïnterpreteerd: de juiste. De tegenpartij zal jouw verhaal niet kunnen verdraaien of anders uitleggen dan jij het bedoelt. Je ontneemt de ander dus de munitie om in de tegenaanval te gaan.
En als je dan, net als bij verhalen schrijven, je ego opzij kunt schuiven zodat je emoties niet de overhand nemen en je bij de kern van de zaak kunt blijven, is de helft van het conflict al gewonnen.
Goed schrijven geeft niet alleen creatieve voldoening, het is ook nog eens verdraaid nuttig.

#

Werelddagmoe

Ik word een beetje moe van al die werelddagen. De internationale dag van de Patagonische dakhaas, de internationale dag van de linksdraaiende Bulgaarse yoghurt, ik houd het allemaal niet meer bij. Was er vroeger ook een internationale dag van de mahoniehouten salontafel? Nee, hè?
Nu veren onmiddellijk hele volksstammen op van hun stoel. “Ja, maar op de Internationale Vrouwendag wordt er extra aandacht besteed aan de strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld.”
Dat is mooi, maar betekent dat dat ik morgen mijn vrouw weer mag slaan? Ik raak er alleen maar van in de war: waarom niet elke dag respect voor de rechten van de vrouw? Of de man. Of het kind. Of…
Ik stem voor Wereldmensendierendingendag, zoals Klein Orkest in de jaren ’80 al voorstelde. Ze waren hun tijd ver vooruit; dit is de enige themadag die we zouden moeten vieren. En dan elke dag, dan kunnen we die werelddagenkalender ook weggooien.

#

Tijdreizen BV

Maandenlang heeft weduwe Hasselaer met haar vrouwen de stadsmuren verdedigd tegen Don Frederik en zijn leger Spanjaarden, maar zelfs de aanwezigheid van ons huurlingen kan de val van Haarlem niet voorkomen. En nu zit ik dus verwikkeld in een verloren strijd.

Vorige week nog lag ik bij Kornwerderzand en floten de kogels me om de oren in de Slag om de Afsluitdijk, maar daar hebben we tenminste de Duitsers zurück nach die heimat gestuurd.

Zodra ik terug ben in 3810 laat ik Onderhoud mijn tijdgordel nakijken, of ik vraag overplaatsing aan naar Religie. Da’s minder gevaarlijk.

Verijdeling

Vijf gepantserde busjes stopten in de steeg achter het Chinese restaurant. Als Ninja’s verspreidden de leden van het anti-terreurcommando zich rond de achterzijde van het pand. Met handgebaren dirigeerde de leider zijn mannen de brandtrappen op; alle nooduitgangen waren gedekt. De actie voltrok zich met militaire precisie, in opperste concentratie wachtten de met flitsgranaten en automatische wapens bepakte commando’s op het teken.
Binnen enkele ogenblikken was de chaos van de verrassing voorbij en werden alle aanwezigen onder schot gehouden.
Verstijfd zaten de bejaarden met het lijmpistool in de aanslag voor les 2 van de Paasworkshop ‘hooihazen maken’. Meneer Oostenbrink verloor van schrik zijn kunstgebit.

Sterfbed

“Wat was het mooiste moment van je leven, opa?” vroeg Jonas, terwijl ze om hem heen stonden.
Het uitgemergelde lichaam van de oude man ging bijna verloren in het grote ziekenhuisbed. Met zijn vaalgrijze ogen doorzocht hij bijna een eeuw aan herinneringen en er verscheen een blos op zijn gerimpelde wangen. “Je oma was het mooiste meisje dat ik ooit gezien had,” sprak hij, amper hoorbaar. “Een engel op aarde.” Hij haalde langzaam en diep adem. “We waren voor het eerst samen op vakantie. We stonden op een berg die uitzicht bood over half Frankrijk.”
Op dat moment schoot hij in een onbedaarlijke hoestbui. Een verpleegster snelde te hulp.
“Opa heeft rust nodig, Jonas.” José maakte aanstalten tussen haar zoon en het bed te stappen, om de zuster te helpen. Haar vader te helpen.
De oude man herstelde zich en hief zijn knokige hand. “Het is wel goed.” Hij raspte zijn keel en mijmerde verder. “Margje – je oma – maakte haar blonde, golvende haar los en kwam voor me staan. Ik verdronk in haar blauwe ogen. ‘Met jou wil ik heel oud worden, Albert,’ zei ze. Vanaf dat moment was ik de gelukkigste man van de wereld.”
De stilte in de ziekenhuiskamer was voelbaar.
“En nu mag ik weer naar haar toe.”

Schrijver of echtgenoot

Ze was bezig in de keuken en zag hem de trap op gaan. “Wat ga je doen? Het eten is bijna klaar.”
“Even een verhaal uitwerken. Begin maar zonder mij.”
“Een verhaal uitwerken? Bas moet straks naar hockey en Sterre naar ballet. Kan je het niet gewoon opschrijven?”
“Zo werkt het niet. Ik moet dit verhaal nu uitwerken, voor het een andere schrijver vindt. Ik vraag jou toch ook niet te wachten met het kopen van die afgeprijsde schoenen tot mijn salaris gestort is?”
“Dat is anders.”
“Dat is het zeker. Dat zijn maar schoenen. Dit is een verhaal.”

Openbaring

Omdat de storing ook haar provider had getroffen was Mandy drie dagen van de digitale buitenwereld afgesneden geweest. Op zoek naar een verklaring zette ze haar televisie aan en speurde de nieuwszenders af. Alle zenders – niet alleen de Nederlandse – berichtten over het object dat al drie dagen in geduldige afwachting op een hoogte van drieëndertig meter boven de Waalsdorpervlakte hing.

De vlammende hoofdpijnen van de afgelopen dagen flitsten door Mandy heen en de dromen die haar kwelden werden glashelder. De wereld zocht naar een diepere betekenis van het fenomeen, maar voor Mandy was het duidelijk: ze ging naar huis.