Maritiem probleem

Het waterpeil van de sluis was op zijn laagst en wederom had een schipper van de koude grond verzuimd met het dalende water rekening te houden: halverwege de sluis bungelde het bootje aan de touwen waarmee het te strak aan de kade was aangemeerd. Ternauwernood konden beide opvarenden zich op het scheve dek staande houden.
“En wie gaat de schade aan mijn sluis betalen?” bulderde de sluiswachter. “Mag ik de namen van de heren noteren?”
“Tromp,” galmde het tussen de sluiswanden.
“…en De Ruyter,” baste de ander theatraal.
“Mijn god,” mompelde de sluiswachter en wendde zich tot zijn assistent. “Bel de Stichting maar. Iemand heeft de achterdeur van Paviljoen Drie weer open laten staan.”

Advertenties

Niet als in de film

Sinds ze de film ‘From Here to Eternity’ hadden gezien, stond het bovenaan hun romantische verlanglijstje: de liefde bedrijven in de branding.
De laatste dagjesmensen verlieten het naakstrand, eindelijk waren ze alleen. Met hun naakte lijven dicht bij elkaar lagen ze op het plaid en fluisterden elkaar ‘sweet nothings’ toe in het licht van de dalende zon. Geholpen door de meegebrachte liflafjes en gekoelde Prosecco kwamen ze al gauw in de stemming. Hand in hand liepen ze naar de waterlijn.

Dat was eens, maar nooit meer. Het zoute water dat zijn maag vulde had de smaak van Prosecco al gauw verdrongen en nadat de krab hem in zijn scrotum had gegrepen kon hij dagenlang niet zitten. Zij had de schelpafdrukken nog dagenlang in haar onderrug staan en liep lange tijd rond met een schrale doos van het zand dat hij bij haar binnen had gebracht.
De volgende keer nemen ze de lift.

De vrijgezel

ooit was het heel gewoon
internetten via de telefoon
de nostalgie
van de telefonie
surfend met hoog krijsende toon

het was gewoon van de gekke
het internet analoog te moeten ontdekken
maar met de komst van ADSL
download zijn porno lekker snel
en komt hij nu digitaal aan zijn trekken

Jurassic Bank VR

Mijn maag keert zich om als mijn beide reispartners voor mijn ogen door het monster verscheurd en verslonden worden. Wegrennen is zinloos: de Indominus Rex is groter en sneller dan ik.
De enorme muil opent zich om mijn lot te bezegelen. Ik zie bebloede kledingresten tussen de vuistgrote, vlijmscherpe tanden en een misselijkmakende geur van onverteerd mensenvlees dringt mijn luchtwegen binnen. Van pure doodsangst verlies ik controle over mijn blaas en sluitspier en ik voel mijn maag samentrekken.

Hijgend ruk ik mijn VR-masker af en terwijl ik even later de bank schoonmaak twijfel ik of Virtual Reality met geurbeleving wel aan zal slaan.

Jurassic Bank

Jurassic Bank T-rex
“De Velociraptors zijn ontsnapt!” hoor ik Floris roepen.
“De T-Rex komt achter je aan!” Oscar schreeuwt nog harder.
Mijn hart klopt in mijn keel en het angstzweet breekt me uit. Ik wil rennen, zo hard mijn benen mij dragen kunnen, maar ik kom niet vooruit. Terwijl de zware stappen van de Tyrannosaurus via de grond tot in mijn maag doordreunen, sta ik als aan de grond genageld.
Dan donder ik van de bank en besef waar ik ben. Slaapdronken zie ik tussen mijn wimpers door het aftitelscherm van ‘Jurassic Park – The Game’.
Mijn zoons lachen zich een deuk.

Het nieuwe potloodventen

Wie had gedacht dat het vrijwilligerswerk, dat ik al jaren met toewijding vervul, op de tocht zou komen te staan? De kille klank van ‘cyber flashing’ mist de romantiek en het avontuur van mijn aloude ambacht. Lafhartig verstopt achterin bus of trein delen deze wannabe exhibitionisten anoniem hun dick pics met nietsvermoedende smartphonebezitsters. Nooit zullen zij de spanning ervaren van de lijfelijke confrontatie, de geshockeerde of geamuseerde, maar altijd verraste reacties bij de onthulling van de pielemoos. Ze zullen de voldoening niet kennen hun clientèle voorgoed van het mannelijk geslacht te hebben ‘genezen’. Dat scheelt immers vele kostbare relatietherapiesessies.

Als deze hype aanslaat, zullen weldra de digitale geslachtsdelen van deze Bluetoothventers draadloos door het openbaar vervoer vliegen en moeten mijn klok-en-hamerspel en ik werkeloos toezien. En mijn oude, vertrouwde jas zal rijp zijn voor Marktplaats.
Gewassen, dat wel.

Verhalenverteller

Met de door zijn uitgever aan hem opgedrongen laptop in een legergroene pukkel klimt Martin op zijn brommer, voor zijn wekelijkse bezoek aan het dorp. Van de cafébaas mag hij de internetverbinding gebruiken om zijn voltooide werk digitaal naar zijn uitgever te sturen.

Twee maanden later loopt hij langs de etalage van de lokale boekwinkel: ‘Het langverwachte vervolg op Martin Koch’s science fiction bestseller ‘2041’ is uit!’
En de boulevardbladen speculeren over de miljoenen die zijn bestsellers hem hebben opgeleverd. Onmiddellijk verlangt Martin terug naar de rust van zijn bootje in het veen, naar de romantiek van het belletje van zijn Remington.