Loterij

“Sinds jaar en dag koop ik loten. Vroeger hele loten, maar nu eenvijfde. Het moet natuurlijk wel leuk blijven. En ja, ik win wel eens wat. Soms een eigen geldje, soms iets meer. Zo werkt dat met een loterij. Je moet het gevoel houden dat je kans maakt op die grote klapper. Maar dat is slechts voor een enkeling weggelegd. Ik ben niet in de wieg gelegd voor miljonair.”
“En hoe is het met de liefde?”
Het was even stil.
“Ik koop geen loten meer.”

Advertenties

Afspraakje

“En, hoe ging je date?”
“We hadden een tafeltje voor twee bemachtigd op het dakterras van De Witte Duif, met een magnifiek uitzicht over het havengebied. Alles was perfect: het eten, de sfeer… en zij. Het leek alsof ze zo was weggelopen van de Oscar-uitreikingen. Bij het kaarslicht kreeg haar blanke huid een warme, zijdezachte gloed. Ik heb amper iets van de haven gezien. We hadden niet alleen hetzelfde gevoel voor humor, maar ook spiritueel bevonden we ons op hetzelfde niveau. Een zeldzame ervaring.”
“En verder?”
“Ik bracht haar thuis en ze vroeg me binnen. We dronken een heerlijke Chardonnay op de bank en terwijl de kamer zich vulde met de geur van Patchoeli wierook zag ik hoe de vlammen van de open haard dansten in haar reebruine ogen. ‘The eyes are the windows of the soul’ is geen loze frase, het is waar. Zij keek in mijn ziel en ik in de hare.”
Er viel een korte stilte.
“Ze wilde dat ik bleef slapen. Voor ik het wist lagen we naakt tegen elkaar aan, voelden we elkaars lichaamswarmte. Intimiteit in zijn puurste vorm, ontdaan van al het materiële. Kwetsbaar, maar van een onbeschrijflijke schoonheid.”
“En toen? Wat gebeurde er toen?”
“Ik probeer het nog te bevatten. Ineens verscheen er een blik in haar ogen…”
“Van overgave?”
“Geen idee. Maar voor ik het wist werd ik betast, kreeg ik last van onvrijwillige zwellingen en was het onhandig friemelen, zweten, plakken en knoeien. Ik was zo bekaf dat ik in slaap ben gevallen in een besmeurd bed.”
“Bah.”
“Mensen hebben een vreemde opvatting van liefde en romantiek. Wat een knoeiboel was dat. Ik zal blij zijn als onze observatie van deze soort voltooid is en ik weer terug in mijn eigen lijf thuis op Proxima Yuri zit.”

Deleted scene

Dit klusje was ‘Dirty’ Harry Callahan op het lijf geschreven: een gijzeling verijdelen in een groezelig restaurant in Tenderloin. Harry had de dader teruggedrongen in de keuken, waar de vloer zó vet was dat er voetje voor voetje gelopen moest worden om uitglijden te voorkomen. Het laatste wat men wilde was tegen het fornuis vol dagenoude kook- en bakresten belanden.
De dader had zojuist zijn meerdere erkend in Harry met zijn .44 Magnum vestzakkanon toen deze de Smith & Wesson weer liet zakken.
“A man has got to know his limitations,” snoof Callahan, trok een grimas en snelde door het restaurant naar de toiletten.

Raar

“Hebben opa’s en oma’s ook een papa en een mama?” vroeg ik toen ik nog een broekie was.
“Nee,” zei mijn opa met een strak gezicht. “Opa’s en oma’s worden door een ezel achter de dijk gescheten.”
“Dat is toch raar?”
Opa keek me aan alsof hij water zag branden. “Weet je wat raar is? Het woordje ‘raar’. Zeg dat maar eens twintig keer achter elkaar. Dát is raar.”
Raar schijnt een generatie over te slaan. Ik ben blij dat ik een rare opa had. Het lijkt me raar om gewoon te zijn.

Ze was blond

“Ik zal het nooit vergeten. Zij reed op de middelste rijbaan en ik haalde haar op de linker rijbaan in. Plotseling begon ze naar links te sturen. Heel vastberaden dreef ze me in het nauw. Ik ging iets raken, haar auto of de vangrail. De adrenaline begon te stromen en in een fractie van een seconde nam ik een beslissing. Als een volleerd coureur schakelde ik terug naar vier en spoot met mijn GTI vooruit. Het enige dat ik vanuit mijn ooghoek van haar zag was haar haar: ze was blond.”
“En wat deed zij?”
“Blijkbaar schrok ze zo van mijn actie dat ze gas terug nam, op de rechter rijbaan ging rijden en richting aangaf voor de naderende afrit. Ik besloot de afrit ook te nemen, want ik zou haar eens mijn ongezouten mening over de aanslag op mijn leven geven. Want zo voelde het op dat moment: dat ze me naar het leven had gestaan, of ze dat nu met opzet deed of niet.”
“En hoe lang zijn jullie nu getrouwd?”
Hij keek over zijn bril heen naar haar korte, zilvergrijze haar. “Volgende maand zevenendertig jaar.”

Gunfactor

Ze hadden samen een gezellige avond gehad. Naar een romantische komedie in het filmhuis, borrelen tot in de kleine uurtjes en nu lag Gemma in zijn bed uit te slapen; ze was duidelijk geen ochtendmens.
Toch voelde Ferry dat er niet meer in zat. Ze zouden ‘friends with benefits’ blijven. En dat was goed.
Terwijl hij met een mok koffie in de hand uit het raam staarde, liep zijn buurvrouw langs, met haar vriend. Ze liepen hand in hand als twee verliefde pubers van middelbare leeftijd. Zij had iemand gevonden die bij haar paste.
Hij was blij voor haar.

Schrijven is vertalen

En dan is je verhaal klaar. Voldaan kijk je naar het resultaat; je bent er wonderwel in geslaagd het verhaal zoals dat in je hoofd zat op papier (of in de pc) te krijgen. Als schrijven voor jezelf je enige drijfveer is, ben je als schrijver geslaagd in je opzet.
Maar de kans is groot dat je zó tevreden bent met je creatie, zó trots op je pasgeborene, dat je deze aan de wereld wil laten zien. Want wat is er mooier dan anderen delen in jouw enthousiasme voor het zojuist geschrevene? Er is immers geen grotere kick voor een schrijver dan het vinden van een schare enthousiaste lezers. Het krijgen van de spreekwoordelijke erkenning.
Of je ego nu je drijfveer is of je enthousiasme om je verhaal te willen delen, nu zal je je verhaal moeten gaan vertalen. Want de gemiddelde lezer zal niet in jouw hoofd kunnen kruipen. Hij of zij kent jouw gedachtengang niet. Dus zal je je verhaal toegankelijker moeten maken. Bedoelingen uitleggen, darlings killen. Zodat de gebeurtenissen die voor jou vanzelfsprekend zijn voor de onwetende lezer ook duidelijk worden.
En jij dacht dat je klaar was.